همه انسانها و جانداران، درک طبیعی مخصوص به خود از زمان دارند و آنرا با واژه های گذشته، حال و آینده توصیف می کنند. چرخه عمر موجودات بارزترین حس مربوط به بزرگ شدن و رشد کردن، یعنی گذر زمان را به آنها می دهد. مفهوم "افسوس" و "حسرت" در فرهنگ لغت همه جوامع وجود دارد و اینکه افسوس میخوریم اگر از آینده اطلاع داشتیم، شاید قادر به جلوگیری از بسیاری از وقایع بد بودیم و جلوی بسیاری از حسرتها را میگرفتیم. مشابه این داستان را در رویارویی با حوادث طبیعی مانند سیل و زلزله – حریق – طوفان و گردباد و ... داریم. این حوادث پیش بینی نشده بعضا با شدت و ابعاد باور نکردنی در پهنه های وسیع، اتفاق می افتد و خسارات زیست محیطی در ابعاد اقتصادی و اجتماعی – انسانی، وارد میکند. در این نوشتار سعی داریم با رویکرد پرسشگری نحوه برنامه ریزی برای مواجه شدن با این حوادث را به چالش بکشیم و مستقیما به سراغ طرح پرسشهایی برویم که پاسخ به آنها میتواند راهگشای بسیار موثری در برخورد بهینه با بحرانهای زیست محیطی و حتی در کل زندگی روزمره ما باشد تا با کاهش خسارتها، آرامش را افزایش دهیم و کمک کنیم دنیا جای بهتری برای زیست خود و همنوعانمان باشد.